EEN LEGE SCHATKIST

De Belgische staatsschuld heeft de historische kaap van 300 miljard euro overschreden. Dat is een schuld van meer dan 30.000 euro per Vlaming. Daarmee zijn we wereldkampioen, helaas voor ons in een niet zo geliefde discipline. Nog voor er maar sprake was van een crisis kleurden de begrotingscijfers al donkerrood. Intussen zette Vlaanderen de tering naar de nering en is het sinds kort schuldenvrij. Ondanks die inspanningen zijn we voor geen meter voorbereid op de vergrijzing die in de eerste plaats de Vlamingen zal treffen. We kunnen toch niet langer alleen bereid worden gevonden om de rekeningen te doen kloppen. Want veel krijgen we er niet voor terug.

ONBESTUURBAAR

“Fundamenteler is het structurele probleem van de onbestuurbaarheid van België”, aldus Karel De Gucht, Minister van Buitenlandse Zaken van dit land. Inderdaad, vaak verschillen we in dit land van mening. Vroeger kon men dat nog “oplossen” met geld. Het zogenaamde wafelijzer kwam dan boven tafel. Vandaag is dat niet langer mogelijk en komen we in geen enkel economisch of maatschappelijk dossier nog vooruit. Zo blijft het asiel- en migratiedossier verder wegrotten, dit terwijl Vlaanderen werk maakt van een gepast onthaalbeleid met rechten en plichten voor nieuwkomers. Ook hier dweilen we dus met de kraan open. Waarom leggen de andere Vlaamse partijen zich daar dan gewoonweg bij neer in de Belgische regering?

EEN SLECHT RAPPORT

Onlangs tikte Europa ons land nog maar eens op de vingers. Het zoveelste internationale rapport zette de Belgische constructiefouten opnieuw op een rijtje: te veel belastingen op arbeid, te dure gas en elektriciteit en een te hoge werkloosheid in Brussel en Wallonië. Maar niemand kijkt er nog van op! Hetzelfde beeld voor onze zo geroemde gezondheidszorg. Jaar na jaar zakken we verder weg in de ranglijsten. De gevolgen zijn tastbaar: de patiënt betaalt meer en meer uit eigen zak. Hoge lasten en lage uitkeringen: dat is het slechtste van twee werelden die we in dit land combineren. Niet de leukste boodschap, maar iemand moet toch aan de alarmbel trekken. 

STAATSGEVAARLIJK?

Met zes miljoen Vlamingen maken we bijna 60% van de Belgische bevolking uit én zorgen we voor driekwart van de welvaart. Toch regeert men dit land met een Franstalige meerderheid. Keer op keer delven Vlaamse belangen het onderspit. Als Vlaanderen vraagt om wetten of uitspraken van rechters toe te passen, dan is het antwoord “non”. Als we onze economie draaiende willen houden door fundamentele hervormingen door te voeren, dan is het antwoord “non”.  “Een regering die alleen een meerderheid in Wallonië heeft, speelt met vuur. Ik spreek nu in het belang van het land: dat is staatsgevaarlijk.” Die woorden sprak onze huidige premier, Herman Van Rompuy, uit begin 2007.  Waarom waagt hij er zich dan aan?